مونالیزا

این نقاشی که با نام «لا ژوکوند» (La Gioconda) نیز شناخته می‌شود، پرتره‌ای از «لیزا گراردینی»، همسر فرانچسکو دل ژوکوندو، تاجر ابریشم فلورانسی است. لئوناردو کار روی این تابلو را در حدود سال ۱۵۰۳ آغاز کرد و تا پایان عمرش (۱۵۱۹) آن را نزد خود نگه داشت و مدام لایه‌های بسیار نازک رنگ را به آن اضافه کرد

از منظر طراحی و اجرای بصری، داوینچی استانداردهای جدیدی را تعریف کرد:

• اسفوماتو (Sfumato): این اصطلاح از واژه ایتالیایی Fumo به معنای دود گرفته شده است. لئوناردو با حذف خطوط محیطی (Outline) و ایجاد گذرهای بسیار نرم بین سایه و روشن، حالتی ابهام‌آلود و زنده به چهره بخشیده است. این تکنیک باعث می‌شود که لبخند او بسته به زاویه دید و تمرکز چشم بیننده، تغییر کند.
• پرسپکتیو اتمسفریک: اگر به پس‌زمینه دقت کنی، کوه‌ها و طبیعت در دوردست به رنگ آبی متمایل و محو شده‌اند. این نشان‌دهنده درک عمیق لئوناردو از فیزیک نور و چگونگی تأثیر غلظت هوا بر دیدن رنگ‌ها در فواصل دور است.
• ترکیب‌بندی هرمی (Pyramidal Composition): دست‌های مونا لیزا که روی هم قرار گرفته‌اند، قاعده‌ی یک هرم را تشکیل می‌دهند که راس آن سر اوست. این ساختار، ثبات و توازن بصری خیره‌کننده‌ای به اثر بخشیده که در طراحی کلاسیک یک اصل بنیادین است.