Susa

شوش یکی از مهم‌ترین شهرهای باستانی ایران و از مراکز برجستهٔ سرزمین ایلام بود که شناخت تاریخ آن، بخش مهمی از پازل تمدن‌های باستانی را روشن می‌کند. برای بررسی تاریخ و اکتشافات این شهر، پژوهشگرانی همچون پیر آمیت، مجیدزاده، عزت‌الله نگهبان و دن پاتس آثار مهمی منتشر کرده‌اند. خاطرات و سفرنامه‌های مادام ژان دیولافوا، باستان‌شناس و نویسندهٔ فرانسوی، نیز از منابع ارزشمند برای آشنایی با نخستین کاوش‌ها و روند شناخت شوش به شمار می‌روند.

شوش در منابع تاریخی و مذهبی گوناگون بازتاب یافته است. هرودوت از این شهر به‌عنوان پایتخت پادشاهان هخامنشی یاد کرده و یونانیان باستان بنای آن را به شخصیتی اسطوره‌ای به نام ممنون نسبت داده‌اند. در متون کتاب مقدس، از جمله کتاب‌های عزرا و دانیال، نیز به شوش اشاره شده است. همچنین، آرامگاه منسوب به دانیال نبی از سده‌های آغازین قرون میانه مورد احترام بوده و همین موضوع سبب شده است که این شهر گاه با نام «شوش دانیال» شناخته شود.

محوطهٔ باستانی شوش در قرن نوزدهم میلادی شناسایی شد و هیئت‌های باستان‌شناسی فرانسوی از سال ۱۸۸۴ کاوش‌های خود را در این منطقه آغاز کردند.  یافته‌های این کاوش‌ها طی سالیان متمادی، به‌موجب معاهده‌ای با ناصرالدین‌شاه، به فرانسه منتقل می‌شدند و موزهٔ لوور به یکی از مراکز اصلی نگهداری این آثار تبدیل شد. این کاوش‌ها اطلاعات گسترده‌ای دربارهٔ تاریخ و فرهنگ شوش فراهم کردند و مجموعه‌ای از آثار ارزشمند تمدن‌های باستانی را در اختیار پژوهشگران قرار دادند.

یکی از یافته‌های قابل‌توجه در شوش، مجموعه‌ای از آثار هنری و تاریخی بابلی بود که برخلاف انتظار کاوشگران، در کنار آثار ایلامی و پارسی به دست آمد. شاهزادگان ایلامی پس از پیروزی بر بابلی‌ها، بخشی از آثار تمدن مغلوب را به شوش منتقل کردند و به‌جای نابود کردن آن‌ها، از این یادگارها نگهداری کردند. 

طرح این تیشرت با الهام از نقوش سفال‌های شوش طراحی شده است. در سفال‌های شوش، تزئینات هندسی معمولاً متشکل از خطوط مستقیم یا منحنی است و نقش جانوران و پرندگان، نظم هندسی را تغییر می‌دهند.